gab bericht uit beijing

Ben net binnen. Het is bijna 11 uur. Een storm is zich aan het opfokken boven Hong Kong. Op de overtocht met de Star Ferry, van Hong Kong Island terug naar Kowloon, razen de wolken over ons heen, landinwaarts. Razendsnel transformeren ze zich, en ik zie opeens allemaal furieuze draken in de wispelturige configuraties die de wolken tentoonspreiden.
Ik ben niet kapot van Hong Kong. Maar ik weet me prima bezig te houden.
Zoals eergisteren: eerst een opticien opgezocht, die me aanbevolen was, alwaar ik mijn ogen heb laten checken, en mij twee(!) leesbrillen heb laten aanmeten. Morgen kan ik ze ophalen. Ik verheug mij zeer, want alhoewel ik al langere tijd “klaag” dat ik echt een leesbril nodig heb (40+ he), en dat ontwerpers die 6 pts letters gebruiken in wit op een gekleurde ondergrond maareens goed moeten nadenken, ik deed er alsmaar niets aan. En of het aan de hitte ligt, of gewoon voortschrijdende achteruitgang is, ik heb echt heel erg veel last van niet goed kunnen lezen. Heeft ook te maken met slecht licht, en inderdaad 6, nee 5, pts letters. Maar met mijn nieuwe leesbrillen gaat dat helemaal geen probleem meer zijn. En dat scheelt weer een hoop energie.
Na de opticien toog ik naar de klerenmaker, en heb me laten opmeten voor een jas en rok (ja eigenlijk een soort mantelpak) en twee overhemden die een kopie zijn van één van mijn favoriete overhemden. Ik moest een paar keer terug naar de klerenmaker voor een fitting. De bazen zijn twee Indiërs, één ervan heeft fascinerende oren: ze zijn volledig bedekt met haar. Wel keurig geknipt haar, maar desalniettemin een heuse vacht.

De infrastructuur voor voetgangers in Hong Kong bestaat, naast het trottoir, uit vele underpasses, overpasses, flyovers, roltrappen, lopende banden, tunnels en bruggen. Veel van deze paden vormen tegelijkertijd verbindingen tussen kantoorgebouwen en reusachtige malls. Op de metrostations, loop je soms naar mijn gevoel kilometers om over te stappen. En tijdens die ondergrondse tocht wordt je af en toe een handje geholpen door ellenlange lopende trottoirs, terwijl er natuurlijk overal gewinkeld kan worden. Ik heb de indruk dat je gemakkelijk een gehele dag binnen kan doorbrengen, en toch echt kilometers gelopen kan hebben.
Ongetwijfeld is het uit noodzaak geboren, HK is tenslotte een van de dichstbevolkte oorden in de wereld, en op deze manier kunnen de verschillende verkeerstromen gebruik maken van het zelfde stukje grond. Maar de zielloosheid en consumptie drift die je van alle kanten tegemoet treedt, bah! Niet dat ik ongevoelig ben voor shopoholicisme. Vandaag heb ook alweer een paar uur doorgebracht in een reusachtige mall (het verleidelijke eraan is ook dat het lekker koel is, want buiten is het 34º met een luchtvochtigheid van 90%), en beleefde ik een haast eufoor genoegen bij de aanschaf van een rok van Comme des Garcons.

>—Ze hebben hier vaak fantastisch luxe kleedkamers, en deze was geen uitzondering, vooral het tapijt was prachtig: onregelmatigen bobbels vormden een variatie op hoogpolig-tapijt—<

Kortom, Hong Kong is voor mij, in die zin, een linke stad. En zo goedkoop is het echt helemaal niet.

Ik had gehoopt aanstaande maandag met de trein naar Beijing te vertrekken, de ticket was al geboekt en betaald, maar tot mijn onsteltenis kreeg ik gisterenavond en mailtje van het reisbureau dat ze het geld terug moesten storten omdat de trein “overbooked” was. Godverdomme zeg! Ongetwijfeld kan ik met het vliegtuig eerder weg, maar ik wil juist heel graag die treinrit maken. Het schijnt buitengewoon mooi te zijn. Het duurt 27 uur, en je krijgt een grote variatie aan landschap te zien.
Mijn eerste prioriteit vanochtend was dus om te proberen toch een treinkaartje te bemachtigen. De trein naar BJ gaat om de dag, en het is me gelukt om de (allerlaatste!) kaart te krijgen voor de trein aanstaande woensdag. Ik zit dus langer in Hong Kong dan me lief is, maar ik kom er wel doorheen. Met de boeken die ik bij me heb ga ik gewoon in cafés en lounges zitten lezen. En ik kan naar de sportschool. Want, ja, ook hier in HK is mijn lidmaatschap geldig. Vanochtend heb ik het uitgeprobeerd, en ik moet zeggen, het is niet on-chic om te steppen terwijl je uitkijkt op de skyline van HK. Met uiteraard mijn I-Pod op met mijn eigen eclectische muziek verzameling. En daarna baantjes getrokken in het zwembad op het dak (18e verdieping), wederom met uitzicht op het anzichtkaart plaatje van de wolkenkrabbers van HK. En dán ook nog in de jacuzzi gezeten. Waar ik uitkeek op de achterkant van een reusachtig neon bord.

Dit weekeinde wordt het stormachtig weer, dus ik denk dat ik een paar films probeer te pakken en wat musea. En als het maandag beter weer is, neem ik de boot naar een van de buiten eilanden om langs de zee te wandelen. Lijkt me heerlijk.

Vóór de Great Hall of the Peoplewordt het publiek via een cordon wassen beelden (want zo zien de jongens eruit, die in uniform, in een lange rij staan opgesteld) omgeleid, om binnen de met linnen band afgebakende terrein op te lopen.

Het plein onmiddelijk vóór de trappen van het gebouw gebouw is tot parkeerterrein gebombardeerd en vele verkeersagenten lopen met hun armen te zwaaien om de binnenkomende autos op inefficiente wijze te gidsen.
De Great Hall of the People is zo een typisch intimiderend gebouw, passend in de traditie van totalitaire architectuur en gebouwd eind 50er jaren.

Boven de trappen van de entree staan bij ieder paar gigantische deuren een groep van 3 á 4 jonge mannen in witte overhemden om de kaarten te controleren. Er is in China een onuitputtelijke bron jonge mensen die en masse worden ingezet om haast ornamentele doch vrij nutteloze functies te vervullen. Zo blijkt het gebouw vol te zijn met jonge mannen in witte overhemden die in iedere hoek (en dat zijn er veel) posten. De schaal van het interieur doet me denken aan de People’s Palace in Boekarest, al is hier in Beijing minder pracht en praal.

Eenmaal in de zaal, voordat het concert begint, is het publiek drukdoende zich te settelen. Er wordt veel geschreeuwd, toch nog even op de valreep ijsjes gehaald, druk gebeld, dan weer van zitplaats geruild. Als het orkest en het koor de bühne oploopt, is dat niet echt een signaal om rustig te gaan zitten. De dirigent komt op, en richt zich tot de zaal, die nu wél even aandacht heeft en als één gaat staan om met koor en orkest samen, het vermoedelijk communistisch lijflied, te zingen. Nadat iedereen weer is gaan zitten begint het concert: vanuit de linkervleugel van de bühne komt ieder keer weer een nieuwe zangeres aan lopen om een aria ten gehore te brengen van één van de klassieke communistische operas. Mijn zitplaats is bijna achterin, en helaas heb ik geen verrekijker om gelaatsuitdrukkingen te kunnen zien. Zoals te verwachten viel, is de muziek kitsch en pathetisch, al hebben sommige arias wel meeslepende momenten. Het publiek om me heen geniet zichtbaar, veelal wordt het applaus te vroeg ingezet, er wordt veel meegezongen, en er worden nog steeds ijsjes gehaald. Ik hoor regelmatig gestomp van rennende voeten, en zie dat kinderen aan het op en neer rennen zijn over de hellingen die de ingang bieden tot de zaal. Vanwaar ik zit heb ik geen zicht op de zaal beneden, en als de spreekstalmeester iets zegt over iemand die daar zit, waarschijnlijk één of andere very important person gaat iedereen in de rijen voor mij staan om een blik op te vangen.

In de pauze loop ik even naar voren om ook naar de zaal beneden te kijken. Dit is waar al de vertegenwoordigers van de Partij bij elkaar komen voor hun jaarvergadering.
Overgins is de aankleding van de gehele show wel erg armetierig: er zijn welgeteld twee doeken die elkaar afwisselen achter het orkest. Een van een herfstachtige woud, een ander van bergen en wolken en een rood oranje zon (of is het maan). De doeken zijn gerimpeld, en de wisseling gaat niet altijd even soepel…tijdens één van de arias begint het bos naar boven te gaan, maar na stopt 50 cm en blijft daar onhandig hangen. Het licht is ook al niet altijd even raak.

Tegen het einde van het concert komen alle zangeressen nog een keer samen de bühne op, en wordt er gezamelijk een lied ingezet. De laatste noot is nog aan het na trillen, en het publiek zet het op een rennen, de zaal uit. Dit had ik eerder gehoord, het publiek bij concerten hier blijft niet hangen voor een eventuele encore…

En ik ren maar met ze mee. Het is inmiddels bijna 22 uur. Ik sta buiten met vóór mij het Tiananmen Plein. Het is een heerlijke zomeravond, en ik wandel over het plein, waar vooral mensen aan het vliegeren zijn, op naar Qianmen Subway, op naar huis.

Ik had het me zo voorgenomen om het niet te doen: met mijn I-pod aan door de stad te lopen. Dat is toch een aantasting van de werkelijkheid? Met je eigen soundtrack door een stad meanderen? Maar het is zo verdomde lekker. En vaak loop ik langs eindeloze tig-baans wegen waar niet veel sensorisch te beleven valt. (behalve de longen van een zware roker kweken). Dus ik ben gezwicht.

The National Grand Theatre of China
One of the most spectacular new buildings in Beijing is the National Grand Theatre, on the Westside of the Great Hall of the People at Tiananmen Square. It’s designed by French architect Paul Andreu and nicknamed the ‘Eggshell’.(…)
Francois TAMISIER is the resident chief architect and project leader for the construction of the National Grand Theatre. He will talk about the demanding challenges and difficulties that he has faced building this national site in Beijing.

Vanavond ben ik naar bovenstaande presentatie geweest.(Het stond aangekondigd in de Timeout van Beijing). Nu was de lezing op zich niet bijzonder interessant, maar de ambiance des te meer. De societeit die de lezing organiseerde was namelijk ditmaal te gast in de ambassade van Irak. Dit was derhalve een buitenkans om die ambassade van binnen te zien. En wauw! Wat een weelde, wat een comfort, hoe heerlijk het eten, hoe heerlijk de wijn. En heel opvallend…hoe totaal niet present enige vorm van beveiliging. Ik kon zo naar binnen lopen. Het publiek bestond, schat ik, vooral uit diplomaten, zakenmensen en academici van verschillende nationaliteiten. Geen Chinezen te bekennen behalve natuurlijk in de bediening. Maar de avond was dan ook georganiseerd door een societeit van en voor buitenlanders.