fiets 
Eergisteren heb ik eindelijk een fiets gekocht. Om verschillende redenen hikte ik er steeds tegen aan. Ik zag tegen deelname aan het anarchistische verkeer hier op. (Als Amsterdamse ben ik wel wat gewend, en ik heb gefietst in steden als Londen en New York, maar Beijing is echt een heel ander verhaal.) En ik wilde het wandelen niet zo snel opgeven. Als voetganger beleef je de stad op een heel specifieke manier, en kan je de tijd nemen om ieder detail in je op te nemen. Ik was bang dat als ik vanaf de fiets de stad zou bekijken, dat ik vreselijk veel zou missen omdat ik zo op het verkeer let, en opga in het me orienteren waar ik ben in plaats van goed om me heen te kijken. Maar ik bedacht me van de week dat ik nu een goede twee maanden al aan het lopen was, mijn voeten zijn behoorlijk moe, en door die moeie voeten werd mijn reikwijdte steeds kleiner. Een fiets maakt veel delen van de stad bereikbaar die ik anders niet zo gauw zou bewandelen. En daarom kocht ik maandag dan eindelijk mijn eerste fiets.
Wat een bevrijding! De stad heeft een extra dimensie gekregen, en wat een absolute kick om langs het Tiananmen Plein te fietsen. Ik heb het al vaker bewandeld, maar te fiets is het een geheel nieuwe ervaring. Nog een prettige bijkomst van het fietsen is het feit dat je je eigen ventilatie systeem creëert, momenteel is het super benauwd en heet, en het fietsen veroorzaakt een aangenaam briesje wat enige verlichting brengt. Pittig echter is de luchtvervuiling. Aan het einde van de dag voelde mijn tong als leer, mijn longen gruizig, mijn ogen prikten en traanden en ik voelde gruis tussen m’n tanden. Desalniettemin, een geweldige toevoeging aan mijn verblijf hier.